Als eerste wil ik eigenlijk meegeven dat bij de aanschaf van

mijn eerste Tibetaan ik eigenlijk alleen op zoek was naar een leuke, kindvriendelijke, aanhankelijke, middel grootte huishond voor in onze familie en naar enig zoekwerk op dit geweldige ras stuikte. Het was ’liefde op het eerste gezicht’ . We waren zeer verrast door deze kleine harige levende metgezellen, die lekker over het gras vlogen en thuis lief, rustig en aanhankelijk waren, echt schatjes. Over meerdere honden in ons huis en over fokken hadden we niet nagedacht. We wilden alleen maar een leuke familiehond in ons gezin opnemen.

Zo kwam onze eerste Tibetaanse Terriër reu Fendor, we waren er al gauw bewust van dat we er een bij wilde hebben. Het zou niet bij een Tibetaan blijven. Zo kreeg Fendor gezelschap van zijn kameraad Ilan. Die beide zijn onafscheidelijk en delen bed en waterbak. Het is gewoon leuk te zien hoe Tibetanen spelen en met elkaar omgaan. Je kan als mens nog zo goed voor je Tibetaan zorgen en in zijn behoefte tegemoet komen, maar de omgang met een of meerdere andere Tibetanen kan je niet bewerkstelligen. Zo leerden we al snel van onze beide “jongens” en waren verrast. Ik ben als kind met honden groot geworden en heb ze altijd lief gehad, maar met Tibetanen is dit niet te vergelijken. Zo ontstond er al snel een close band met onze 2 reuen. Daarbij kwam, dat ze zich beide goed ontwikkelden. Ook van de fokker, waar we onze beide reuen van hadden, was de wens, dat ze mochten dekken. Daarmee is het vanzelf gaan lopen.

Als beginner merkten we op, dat we de honden steeds mooier vonden worden. Ook door “kenners” werd dat bevestigd en dat we zeker met ze verder moesten gaan. Maar wat betekende dat? We zijn er voor gaan, samen met de fokster, we zijn naar de hondenschool en ringtraining gegaan. Zo kwam het dat ik opgelaten met vast zittende handen met Fendor aan de eerste clubshow deelnam. Het was echt spannend. Hoe moest ik zijn haren kammen, dat het er goed genoeg uitzag? Hoe moest ik hem voorbrengen? In het kort: Het werkte prima en Fendor kreeg de hoogste kwalificatie, welke in deze klasse gegeven werd. Met deze kwalificatie mocht hij in de fok ingezet worden. We waren dol gelukkig. Maar als je in een vereniging als de VDH(Duitse kennel club) wil fokken, moet je ook aan gezondheidsaspekten voor de dieren denken, voordat je ze in de fok inzet. Zo moesten ook mijn reuen naast de aankeuring, naar de dierenarts. Dit kon niet bij de dierenarts om de hoek, maar naar een speciaal kliniek, aangesloten bij de veterinaire specialisten, die oogonderzoeken mogen afnemen. Daarvoor krijgt de hond eerst druppels in de ogen toegediend, daarna worden de ogen grondig onderzocht op erfelijke oogafwijkingen. Daarna moeten ze onder narcose om de heupen op heupdysplasie te onderzoeken, daarbij wordt er een rontge foto gemaakt. Tijdens de narcose wordt er ook bloed afgenomen voor de DNA bank. Zo is het ook nog mogelijk wanneer het later van belang blijkt te zijn om nog op erfelijke gebreken te onderzoeken. Dit heden gebeuren is me elke keer weer zwaar gevallen. Het is iedere keer een opgelaten belevenis, om je geliefde, gezonde jonge dier onder narcvose te brengen. Elke keer ben ik heel dankbaar, als alles goed gaat en ik mijn hond weer mag ophalen. Na de onderzoeken worden de kopieën aan de vereniging gegeven, goed bevonden en de uitslag wordt bekend gemaakt.

Dan zit je ongeveer een maand in de wachtkamer, voordat je de uitslag hebt en je weet dat alles goed is. Bij onze reuen was gelukkig alles okay (beide HD-A en ogen gezond). Wij waren zeer opgelucht.

We gingen meer shows bezoeken met onze reuen en daar hebben we ook ander fokkers en liefhebbers van het ras leren kennen. En zo ontwikkelde langzaam en zeker onze wens: “We wilden ook graag zelf Tibetaantjes grootbrengen en een nestje hebben”.

Hierbij kwam onze gunstige positie te hulp, dat we zowel de tijd, de ruimte, en financiële

mogelijkheden hadden om meerdere honden te hebben en ook voor andere pupjes groot te brengen. Daarnaast moet in mijn idee duidelijk zijn, dat ook alle andere familieleden daar bereid toe zijn en mee willen helpen.

Maar waar moet je aan denken? Ik kan iedereen, die eenmaal een hond wil aanschaffen of wil gaan fokken meegeven, zijn dier bij een goede fokker te kopen, die echt alles goed gade slaat, serieus is en die ook na de verkoop nog met raad en daad klaar staat. Zeker kan je niet verhinderen, dat fouten kunnen passeren of onvoorspelbare dingen gebeuren, maar voor een goede start zijn alleen de beste goed genoeg. Zo hadden wij onze ervaren fokster aan onze zijde, toen we onze eerste stap namen in de richting van onze eigen fok. Daarna heb ik mijn eigen kennelnaam aangevraagd, die goed bevonden werd door de VDH (Verband für das deutsche Hundewesen) en de FCI (Fédération Cynologique Internationale). We heten "Kya-la Fen`s", dat komt uit het Tibetaans en betekend “Leeuwengezicht” het laatste gedeelte “Fen” is eigenlijk gewoon een afkorting van onze eerste Tibetaan Fendor. Daarna

kwam ik er achter dat er een zeer goede Databank met stambomen van Tibetanen bestond, waarin men met afstamming en vererving werken kan (het bekende “Bauck-Programm”) Met hulp van dit programma, wat ik me gelijk gekocht had, zocht ik in Internet en over persoonlijke contacten naar onze eerste en later ook naar onze andere teven. Ze zou ook bij onze Fendor passen. Daarnaast heb ik me goed laten informeren, waar ik allemaal op letten moest, als ik reuen en teven in onze positie tezamen houd. Lange tijd hebben we overlegt, of we de mogelijkheden hadden om tijdens de loopsheid van de teven, de reuen en de teven uit elkaar konden houden, zodat er geen ongewenste dekking plaats kon vinden. We hebben nog diverse malen gedacht “Laat het maar liever” en “Met 2 reuen is het zoveel makkelijker” Zo kwamen we tot onze eigen mening en besloten, er moeten in ieder geval 2 teefjes bij de reutjes komen en zo zijn we ons eigen “Tibetaanse avontuur” gestart. Het lukte allemaal goed. Natuurlijk was het best zwaar, 2 kleine teefjes kort achter elkaar te nemen en op te voeden. De roedel heeft het goed gedaan. Onze honden wonen alle bij ons als een familie-aanhang in huis. Ze lopen altijd bij elkaar. In tijden van een loopsheid worden de teefjes van de reuen gescheiden, ook hebben we geleerd hoe lang we ze echt gescheiden moeten houden. Daarbij zorgen we er voor dat er geen een iets te kort komt en alle een familie gevoel hebben ook als ze gescheiden zijn.

Nu denk je “Prima nu hebben we alles voor elkaar” Fout!! Om in Duitsland binnen de vereniging te mogen fokken, moet je nog een test afleggen, waarbij een bezichtiging aan je fokkerij verbonden is. Zo kregen we bezoek van onze “Zuchtwart” die ook in de toekomst onze nesten zal afnemen en controleert. Het voordeel is, dat ze ons ook daarna nog met raad en daad bij staat. Voordat je wil beginnen, is het zinvol dat je een seminar bezoekt, boeken leest en je omvangrijk informeert. Toch zijn er dan nog vragen, die een ervaren fokker van het ras veel specifieker beantwoorden kan. Naast deze test, moest ik nog een door de dierenbescherming voorgeschreven schriftelijke test afleggen bij onze geautoriseerde dierenarts omdat ik ondertussen 3 geslachtsrijpe teven in huis heb. Daar overheen volgde er nog een test bij een Veterinaire-ambt, zowel een schriftelijk als mondeling test over je kennis betreffende honden, geboorte, grootbrengen, socialisatie, enten, ontwormen en nog veel meer. Ook moesten we onze financiële positie en persoonlijke zaken voorleggen, zodat ze er zeker van waren, dat we het fokken als hobby

met de juiste bedoeling gingen doen. Ook kwam er een veterinaire ambtenaar ons huis en hof bezoeken of deze geschikt was voor onze hobby fok. Ik heb de verklaring gekregen, dat ik “met vlag en wimpel” geslaagd bent voor deze test.

Dan zij we er nu klaar voor, of? Niet helemaal. Als laatste moeten natuurlijk ook onze teefjes, HD gerontgend worden, ogen onderzocht en bloed bij de DNA bank opgeslagen worden. We zijn gelukkig dat alle tot nu toe onderzochte honden HD-A en gezonde ogen hebben. Ook de teefjes moeten nog aangekeurd worden om in de fok toegelaten te worden door de vereniging. Ook deze “hindernis” hebben we met onze teefjes succesvol overwonnen. Nu zijn we op zoek, naar passende reuen voor enkele van deze dames. Nu zult u vragen “Waarom dan? Je heb toch 2 reuen” Ja dat klopt. Maar toch vanuit een fokker inzicht in mijn ogen, niet altijd - misschien wel helemaal niet - om mijn eigen reuen te gebruiken. Achtergrond hier is, dat alles passen moet. Zo moeten de beide van type bij elkaar passen. Ook moet de reu de dingen mee kunnen brengen die je graag tezamen met je teef wilt terug zien in de pupjes. Ook van karakter moeten ze bij elkaar passen. En even zo belangrijk, ze moeten van stamboom, wat daar zo achter zit een goede combinatie zijn. Dat is echt niet zo makkelijk en zeker kan je ook niet zijn, hoe goed je je ook voorbereid, je kan altijd voor een verrassing komen te staan. We zullen zien!!

We hebben dit jaar nog enkele seminars bezocht, om ons voor te bereiden op geboorte, grootbrengen, genetica en alle achtergronden daarachter en ook de andere aspecten (belasting, contractrecht, oplage etc.) om het zo goed mogelijk te kunnen doen. Ook heb ik de gelegenheid kunnen vinden om aan het Tibetaanse Terriër wereldcongres 2007 in Birmingham deel te nemen, zo heb je alle actuele informatie uit eerste hand, de kans om veel gerenommeerde fokkers en exposanten uit de gehele wereld te ontmoeten, interessante gesprekken kunnen voeren - een geweldige belevenis! Het beste was nog, dat ik bij vrienden “life” bij het werpen van het eerste nestje van hun teef daarbij mocht zijn. Ook daarvan heb ik weer veel van geleerd en een grote ervaring opgedaan naar de aanloop van mijn eigen eerste nestje. Daarvoor ben ik zeer dankbaar.

Zo nu is het echt bijna zover en we verheugen ons erg op onze eerste TT nestje in de winter of voorjaar 2007/2008. Dan kan het nu echt gaan gebeuren!! Wanneer U meer over ons of onze “Tibetaanse avontuur” wilt weten of zien, u kunt ons vinden onder www.kyalafens.de Over e-mails onder kyalafens@kyalafens.de verheug ik me zeer!! Dat verkort ons een beetje de “wachttijd”, dan heb ik ook dat geleerd. Als aankomende fokker moet je veel geduld meebrengen. Ik hoop, dat ik deze vaardigheid ook nog leert te beheersen.

Eure Silke Müller und Hundebande!!