Reis naar Tibet 2005.

Vijf en een half jaar geleden overleed onze eerste hond Woelfie een kruising Griffon/Maltezer en besloten om eenechte rashond te nemen. Het is een Tibetaanse Terriër geworden een zandkleur teef dat wij hebben gekregen van Ika Stegmeijer. Wij noemen haar Astra (sterren op z’n Grieks). Wij waren zo enthousiast dat wij meer wilden weten over de afkomst van dit ras. Tot ons groot genoegen kregen wij van Ika de boeken van Angela Mulliner en onze vragen waren beantwoord. Maar of dit niet genoeg was wilden wij het daar niet bij laten.Wij wilde echt met eigen ogen van dichtbij zien waar de eerste

Tibetanen geleefd hebben.

Op 24 mei 2005 begon onze 15 daagse reis naar Nepal en Tibet/Lhasa.

Deze indrukwekkende reis begon voor ons in Kathmandu en was goed te combineren met een Nepal programma.

Wij zullen reizen met een internationale groep ( 34 personen) per vervoer over land naar het dak van de wereld met als 1 doel Lhasa en wij maakten 8 dagen lang kennis met de eeuwenoude cultuur van het mysterieuze Tibet.

Rond het middaguur kwamen wij aan op Tribuvan Airport in Kathmandu. Daar werden wij verwelkomt met een bloemenketting door een vertegenwoordiger van ons agentschap vanuit Amsterdam en die bracht ons naar het rustig gelegen hotel Mustang Holliday in Thamel. Daar hebben wij kennis gemaakt van de drukte van de stad.

Brommers, auto’s , riksja’s , lopende mensen , koeien midden op de weg, alles links en rechts om je heen omringd door het getoeter van auto’s getingel van riksja’s en het geroep van verkopers op straat die proberen hun waar te verkopen. Heel erg veel opwaaiende stof van straat wat gemengd met wierook en de geur van verbrand vet van de eindeloze tempels en stupa’s om ons heen .Na twee dagen acclimatiseren en de benodigde formaliteiten die door onze gids werd geregeld kon onze reis naar Tibet beginnen.

Met een bus werden wij ‘s morgens vroeg opgehaald vanuit ons verblijfadres Kathmandu naar Dhulikhill waar wij hebben ontbeten met het gehele reisgezelschap op het terras omringd door imposante bergtoppen van Nepal. Na ontbijt naar Kodari aan de grens Nepal/Tibet. Daar werden wij benaderd door dorpelingen die ons vroegen als laatste mogelijkheid om Tibetaanse geld te wisselen. Na een langdurig controle bij de grens hebben wij plaats genomen in een van de 9 landrovers die op ons stonden te wachten voor onze trip naar Lhasa.

Wij waren in gezelschap van een stel uit Uruguay (Nicolas en Albana).

In Zhangmu werden wij opgewacht door de Tibetaanse gids die ons deze reis verder begeleidt.Naar een tweede controle dat vier uur in beslag nam met als gevolg kwamen we s’avonds om 8 uur bij het dorp Nyalam aan waar wij in een

gasthuis hebben overnacht.

De volgende dag s’ochtends vertrokken wij om 11.00 uur richting Xegar. Wij gingen over de Nyalam pas en de Lalung-La pas. De reis in Tibet wordt gedeeltelijk vervolgd over de Frenship Highway. Deze 800km lange weg is door Chinezen aangelegd en onderweg hebben wij een alternatieve route door hoogvlakte van Tibet genomen zodat er optimaal van de schitterende landschappen konden genieten. Onderweg waren wij gestopt om foto’s te maken en als eerste ging de route over de hoogste bergpassen van Tibet de Nyalam Pas (Thong La 3800m), de Kambala Pas (Lalung La 5250m) en niet ver voor Lhatse de Gyatso La (5220m). Op deze bergpassen die evenals de machtige bergtoppen als heilige worden gezien door de Tibetanen zie je grote hoeveelheden gebedsvlaggen en wit geleshaws wapperen in de wind, als eerbetoon aan deze ontzagwekkende natuurmachten. De gebedsvlaggen in de kleuren blauw (water) groen (aarde) rood (vuur) en wit (lucht) en geel aangebracht. Daar hadden wij de kans met onze eigen ogen te zien het prachtige uitzicht op o.a de Mount Everest (8848m). Met zijn top wordt altijd vanuit het zuiden aan Nepalese zijden beklommen omdat dit makkelijker is dan de beklimming van de noordzijden die in Tibet ligt. Voorbij Lalung La langs de weg in het midden van de vallei bij een gasthuis hebben wij gelunched en gewacht tot een van de auto’s die deel nam aan onze konvooi met motorpech werd gerepareerd. Tijdens het wachten hebben wij de kans gehad de omgeving te verkennen .Achter het restaurant bevond zich een groot terrein en op een rij de gastenkamers .Tot onze grote verrassing in een hoek achter en paar planken verschenen de koppies van twee tibetaanse mastif puppies en een paar meters verderop lagen in diepe slaap drie volwassenen waarschijnlijk de ouders Jorgos had toevallig in zijn broekzak het altijd aanwezig zijnde zakje met hondenbrokjes!!! Hij had de kans tot hun groot genot dit onderling te verdelen.

Half zes was het zover! Wij konden de reis weer voortzetten.Tussen rotsen, opgewaaide stof, zand, kuilen en de totaal onzichtbare in het donker weg met onze hart uit onze keel hebben wij eindelijk om 23.00 uur Lhatse (4350m) bereikt.

De volgende dag vertrokken we om 11.00 uur richting Shigatse. Volgens plan de Sakya klooster op (4280m) te bezichtigen. Wij hadden net twintig minuten gereden en wij konden weer uit de auto stappen langs de oever van de rivier. Een mooie gelegenheid voor prachtige foto’s te maken dachten we. Maar jammer genoeg was het een hele andere reden. Een van de auto’s begon problemen te vertonen en de bestuurder vond het nodig om terug te keren maar de auto moest gesleept worden terug naar Lhatse en de rest kon verder reizen naar Shigatse. Onze chauffeur heeft aangeboden de klus te doen. Zo zaten wij weer bij het hotel van de vorige avond. Tijdens de reparatie van de jeep hadden wij de kans de stad te bekijken. Daar kwamen wij de ene na de andere verbazing tegen. Overal op straat zagen wij biljarttafels staan, kraampjes vol met alles wat je maar kan bedenken. Een kleine markt waar groente, gedroogd vlees, yakboter, plaatselijke snacks, een slager die yakvlees aan het ontleden was en hing het vlees over een ijzer hekwerk. Wij zijn verbaasd met de vindingrijkheid van de tibetaanse automonteurs, hij samen met onze chauffeur was bezig de defecte shockdempers van de jeep met de hulp van fietsbanden in elkaar te zetten.

Vier uur verder konden wij weer vertrekken richting Shigatse. Onderweg naar Shigatse passeren wij opnieuw een hoge pas, de Yulung La(4950m). Shigatse ligt op 3900 m, vlakbij de samenvloeiing van de Yarlong Zangbo en de Nyang Chu-rivier. Het is de tweede stad van Tibet en de traditionele hoofdstad van Tsang.

De Tsang koningen beoefenden hun macht vanuit eens imposante hoogte van de Shigatse Dzong. De ruïnes geven alleen een hint van de vroegere glorie en het fort werd later de residentie van de gouverneur van Tsang. Sinds de Mongoolse sponsoring van de Gelugpa orde is Shigatse de zetel van de Panchen Lama. De onverwachtse vertraging had als gevolg dat wij te laat waren voor een bezoek aan het Sakya klooster.

Het klooster van de vroeger machtige Sakyapa sekte is de vernielingen in de jaren ’60 en ’70 grotendeels bespaard gebleven , getuigen de unieke bibliotheek en authentieke wandschilderingen. In plaats van Sakya brachten wij een bezoek aan het beroemde Tashilhunpo klooster dat heeft gediend als zomer verblijfplaats van Panchen Lama tot aan zijn dood in 1989. . Aan de noord kant van de weg heeft men een goed uitzicht op de enorme Thanka (muurschildering ).

De Tashilhunpo Klooster, in 1447 gesticht door Shigatse en gedeeld in een Tibetaanse en Chinese wijk. De Chinese heeft stoffige boulevards met vierkante gebouwen, geliefd bij marxistische staatsontwerpers. Het Tibetaanse deel, voor het grootste deel tussen de Tashilhunpo klooster en de ruïnes van Shigatse Dzong, is daarentegen een mooie traditionele wijk.

Bij onze aankomst rond 17.00 uur kwamen wij voor een vaste deur. Het klooster bleef open tot 16.00 uur. De monniken waren zo aardig geweest om ons er toch in te laten. Tot ons groot genoegen na het openen van de deur keek ons de 26 meter hoge Boeddha, die met 300 kilo bladgoud is bekleed en bovendien helemaal versiert is met edelstenen. Op de basis van het beeld leunde de foto Panchen Lama en ja hoor daar was ie !!! met op schoot een Tibetaanse Terriër !!!

Wij hebben gerespecteerd het verzoek van de monnik en wij hebben geen foto of video opnames hiervan en tot onze grote teleurstelling is het ons niet gelukt die foto van de Dalai Lama met de Tibetaan op schoot ergens te kopen.

Je wordt gearresteerd door de chinezen als je wordt betrapt met een foto van de Dalai Lama.

Na de bezichtiging van het klooster en de hele dag niets gegeten te hebben was onze maag aan een flinke maaltijd toe. Samen met gids en chauffeurs hebben we in een dicht bijzijnde restaurant gegeten. Daarna zijn wij naar ons

slaapverblijf gebracht.

De volgende dag stond op het programma een bezoek aan het klooster die wij gisteren met z’n vieren al hadden bezocht. Dat gaf ons de kans tijdens het bezoek van de andere reisgenoten aan de Tashilhunpo Klooster rond te kijken in de stad.

Een uur of twaalf konden wij weer in stappen in de auto’s voor onze volgende bestemming Gyantse. Aan het einde van de middag zijn we in Gyantse, op (3950m) in de Nyang Chu Vallei, 254 km ten zuid westen van Lhasa. Het is een van de steden in Tibet die het minst beïnvloed is door de Chinezen. Gyantse is vooral beroemd vanwege de Gyantse Kumbun, de grootste Stupa (klokvorm) in Tibet.

Een rare vertoning voor Europese begrippen is dat de bevolking daar soms hun tong uitsteken naar een ander.

In Tibet is dit de traditionele vorm van respect tonen. Men beweert wel dat dit gedaan werd om te tonen dat men geen duivel was. Duivels hebben namelijk een groene tong, zelfs wanneer ze een menselijk gedaante hebben aangenomen.

In het Gyantse(foto) kasteel gebouwd in 967 door de religieuze koning Pangustan die leider was van de Tobo koningen anno 967 en uitgebreid door Langchin Puckpu Palsang in 1390.

Het was het administratie centrum van de Tibetaanse regering. De muur die het kasteel omsingeld functioneerde voor bescherming van de stad en voor eventuele vijanden net als de Engelsen in de 19e en begin van de 20e eeuw . De engelse soldaten die tijdens de oorlog waren betrapt zijn over de muur gesprongen van het kasteel zodat ze niet gevangen konden worden door de Tibetanen. In het kleine museum de geschiedenis herhaald zich met behulp van poppen,. wapens en oude boeken als tastbare herinneringen.

Onze eindbestemming in Tibet was Lhasa.

Vier uur ’s ochtends zijn wij vertrokken voor het voorkomen van eventuele opstoppingen tijdens wegwerkzaamheden die om 08.00 uur zouden plaats vinden.Dat zou betekenen dat wij anders veel meer tijd en kilometers kwijt waren tot Lhasa.

Op weg naar de hoofdstad van Tibet, Lhasa kwamen wij langs de Korala Pas (5010m) en de Kambala Pas 4794m). Het schitterend Yamdrok Tso (foto)het op twee na grootste meer in Tibet. Het Yamrok Tso (Tso betekent meer) is een van de hoogstgelegen meren (4488M) en een van de heilige meren van Tibet. Het heeft een vorm van de scharen van een kreeft .

Wij zijn de Yarlung Tsnagpo (Bragmanputra) rivier overgestoken en zien in de verte het indrukwekkende Potala Paleis.

Aan de noordkant van de weg heeft men een goed uitzicht op de enorme Thanka (muurschildering).

Eigenlijk is Lhasa naast de bekendste stad ook de enige echte stad van Tibet. Lhasa telt 300.000 inwoners.Sinds de komst van de Chinezen is de stad sterk uitgebreid . Vrijwillig of gedwongen zijn tijdens vijftig jaar Chinese bezetting 100.000 Chinese gezinnen namelijk in Tibet gehuisvest. De gehele weg tussen de oude stad en het zomerpaleis is volgebouwd. Je komt de nieuwe bouwstijl overal tegen. Betonnen gebouwen met witte badkamer- tegels en blauwgetinte ruitjes. Het hart van de stad is het oude Lhasa met als middelpunt de Jokhang.

De Jokhang is de heiligste tempel van Tibet en ligt aan de Barkhor. Deze straat is ontmoetingsplek, markt en bedevaartsgang tegelijk. Hier zie je verschillende bevolkingsgroepen samen komen: handelaren ,stoere mannen met lang haar dat opgebonden wordt met een rode veter, schuifelende en prevelende pelgrimvrouwtjes met gebedsmolentjes, monniken en vrouwen met prachtig opgetooide kapsels.

De oude Tibetaanse wijk grenst naast de Chinese wijk. Een wijk van Chinese warenhuizen en overheidskantoren gelegen aan de voet van het Potala Paleis.

Onze grootste verrassing was het Dhood Gu Hotel. Het was ons overnachtings verblijf midden in Jokhang.

Wij keken onze ogen uit naar de beschildering van het hotel. Van binnen en buiten waren wij aangenaam verrast door de vele kleuren en de thanka-achtige beschilderingen. Daar hebben wij eindelijk genoten van de luxe van een weldadig en warme douche.

s’ Morgens na een goed ontbijt brachten wij een bezoek aan het imposante Potala paleis dat functioneerde als winterresidentie van de Dalai Lama en nu als museum.

Het paleis heeft dertien verdiepingen en is meer dan 117m hoog. Het meer dan duizend kamers tellend gebouw is opgedeeld in een wit en rood gedeelte. Het witte gedeelte stond bekend als het werkgedeelte en bevat de woonvertrekken, de kantoren, de seminarium en de drukkerij. Het rode naast de talloze tempels ook de gouden tombes van de Dalai Lama’s wordt gezien als het heilige gedeelte, hier bevonden zich de vertrekken van de Dalai Lama. In het gehele gebouw daartussenin worden de enorme, met heilige symbolen geborduurde banieren opgeborgen, die tijdens de nieuwjaars feesten over de zuidkant van het paleis werden uitgehangen.

De deuren van de kapellen zijn prachtig. Meestal zijn ze rood geverfd en op de kozijnen zijn versieringen van bladgoud aangebracht.

Het uitzicht over de stad valt tegen. Het oude deel van de stad tegenwoordig nog maar 4% uitmaakt. Shöl het dorpje dat aan de voet van Potala lag, is vrijwel geheel verdwenen. Recht voor het Potala is in plaats daarvan een openbaar plein in de stijl van Tiananmen gecreëerd.

De volgende dag, s middags bezochten we het Serra klooster 3 km ten noorden van Lhasa, aan de voet van de Tatipu-heuvel.

Serra is gesticht in 1419 door Sakya Yeshe, een van Zongkaba’s acht discipelen en het werd beroemd om zijn tantristisch onderwijs. Eens waren er zevenduizend monniken, nu zijn er weer enkele honderden. Elke woensdag vind zich een debat plaats en wij hadden ook de kans om dit bij te wonen.

De derde en laatste dag in Lhasa hebben wij voor te laatste keer de markt bezocht en de laatste boodschappen gedaan.

’s Middags hebben wij een nonnenklooster bezocht.

De volgende dag vlogen wij terug naar Kathmandu met een prachtig uitzicht over de Mount Everest voor de laatste dagen van onze reis.

Onze hoop voor een Tibetaanse Terriër te zien hadden wij opgegeven.

De laatste dag hadden wij met een van onze reisgenoten Petra afgesproken om uit te gaan voor een kopje koffie.

Zij werkt en woont in Kathmandu en zij wilde ons laten zien waar zij graag in haar vrije tijd van de drukte van de stad kon ontsnappen. Het was een luxe hotel op traditionele manier gebouwd met een hemelse binnentuin. Wij zaten in de tuin koffie te drinken en tot onze verbazing om de hoek zagen wij drie kleine harige hondjes verschijnen . Een zwart-witte ,een zand kleur en een zwartje. Ja hoor!!!……Het waren Tibetaanse Terriërs. Het afscheid was niet gemakkelijk van deze 3 geweldige Tibetaantjes, want ze waren gelijk onze dikste vrienden. Gelukkkig wisten we dat thuis onze eigen 3 meisjes op ons zouden wachten:-))