| ||||||||||||||||||||||
|
Onze gast van de maand is
Catherine Shearer een welbekende fokker uit Canada. Zij fokt
haar prachtige exemplaren onder de kennelnaam Metshag. Wij zijn zo
vrij geweest om onze gast van de maand met een klein interview te
onder vragen naar haar ervaring en veel meer met de Tibetaanse
Terriër.
Wanneer heeft u uw eerste
Tibetaanse Terriërs gekregen en hoe is dat gegaan?
Het begon allemaal in1980, ik
wilde graag een echte familie hond......maar welk ras?? Canadese
winters in Ottawa zijn behoorlijk koud (-20C en lager is niet vreemd
voor ons) met heel veel sneeuw, dus ik heb ook gekeken naar
een meer traditioneel noorden ras en zo kwam ik terecht bij de
Akita. Dit was zo’n foute keus voor ons, een familie met 2
opgroeiende teenager, zo helaas is deze hond maar een jaar bij ons
gebleven, totdat we een meer passend thuis voor haar hadden
gevonden. Natuurlijk wilde ik nog steeds zo ontzettend graag een
hond, gelukkig was ik nu een stuk wijzere koper deze keer.
De grote van de hond
(volwassen niet meer dan 15 kg), de manier waarop de puppies zijn
grootgebracht (gewoon in huis) waren een de grootste criteria wat
deze keer een grote rol speelden in onze aanschaf. Ook natuurlijk
ons klimaat de winter in Ottawa en zo ook de hete zomers (35C) bij
ons. We wilden geen ras dat kleding behoeft te dragen voor de
weersomstandigheden. Een krulstaart over de rug. Ja we wilden
geen hond die met het kwispelen van de staart de koffie kopjes van
tafel veegt. Geen gecoupeerde staart of oren, geen bewerkelijke
vacht (zoals een poedel of bichon), geen heel korte neus en zo ging
de lijst maar door....
Ik was eens wat aan het
rondkijken bij de terriërs, maar dan wel een met een wat milder
karakter. Totdat er iemand me voorstelde om eens aan een Tibetaanse
Terriër te denken..... En ja hoor, de eerst volgende hondenshow, er
was een Tibetaanse Terriër ingeschreven. Ik vond de eigenaar
van de hond en ontmoette zo mijn eerste Tibetaanse Terriër. Haar
naam was “Scruffy” en ze was een heel lief klein teefje. Ik had mijn
keus gevonden!!!
Ik startte mijn zoektocht naar
een canadese fokker van dit ras en vond er een in Winsor,
Ontario..... Jeanne Marks (kennel Harrowdene). Ze had een black
& tan puppy reutje... Al gauw regelde ik van alles om 8 uur te
rijden naar Winsor om zo haar te ontmoeten en als alles klikte het
kleine manneke mee naar huis te nemen. Toen ik hem in mijn handen
hield, was er geen twijfel meer mogelijk.... "Pepper"
kwam in ons huis in de zomer van 1988.
In de herfst van 1989 kreeg
hij zijn Canadese en Amerikaanse kampioenshap. Dit was niet
makkelijk als er vaak geen Tibetaanse Terriër op de show waren
ingeschreven. Peper en ik deden ook gehoorzaamheid competities,
daarbij liep hij rond en wel op twee achterbenen, wat een onderdeel
was van de gehoorzaamheid genaamd “hielen vrij oefening” , dit was
een amusement voor meerdere keurmeesters ... maar helaas werd hij
aangevallen door een Doberman, wat resulteerde dat hij niet meer
zover van me af kon lopen zonder aangelijnd te zijn met andere
honden in zijn omgeving.
Net zo als het eten van chips,
je kan nu eenmaal niet stoppen met een Tibetaanse Terriër. Zo ik
startte mijn zoektocht opnieuw, nu ging ik voor een teefje. Jeanne
Marks had alleen Tibetaantjes die te veel verwand waren aan Pepper.
Ze gaf me het advies om enkele Amerikaanse fokkers te bellen en ze
te ontmoeten op de USA Specialty, die werd gehouden in Canton,
Ohio in het voorjaar van 1990. Daar ontmoette ik Winnie Wuesthoff
(Kennel Su-Khyi) en ik vertelde haar dat ik geïnteresseerd was in
een teefje van een goede kwaliteit voor mee te kunnen fokken en dat
mijn voorkeur black & tan was. Winnie vertelde mij dat black
& tan niet zo vaak voorkwam en het niet gemakkelijk zou worden,
maar het geluk was met me in Oktober 1990 “Mukhi” arriveerde in
Toronto en ze is gelukkig nog steeds bij ons (op de leeftijd van
15+). Een goede vriend van ons wilde graag een wit met zwart
Tibetaantje als een familie hond, zo Mukhi’s zusje “Mrs. Wiggles”
arriveerde een maand later en leeft ook nog, in het noorden van
Ottawa.
Hoe is het vanaf daar verder
gegaan en wanneer is het eerste nestje bij u geboren?
Ik showde Mukhi en ze had een
heel mooie carrière - eindigde haar Amerikaanse kampioenshap met
mooie overwinningen over de “specials”. In 1993 op de USA
National Specialty won ze de “Futurity” (wat nu de fokkers showklas
wordt genoemd)
Ze heeft vier nestjes
voortgebracht met een totaal van 18 pupjes... van deze werden 6
Canadees kampioen en 4 van deze zijn in Amerika het archief in
gegaan als Amerikaans kampioen. Haar klein kinderen en over-klein
kinderen doen het ook heel goed. In 2003, Mukhi haarzelf won the
veteranen Sweeptakes op de USA National Specialty op de leeftijd van
13 jaar... ze was de oudste Tibetaanse Terriër in die klas maar wel
de levendigste.
Hoeveel Tibetaantjes heeft u
nu op dit moment en hoeveel heeft U hiervoor gehad en hoe is het met
hen verlopen?
Op dit moment:
- Mukhi (15 jaar, met
pensioen, teefje)
- Cleo (9 jaar, met pensioen,
teefje)
- Dhanya (5 jaar oud, teefje)
- Jack (3 jaar oud, reutje)
Hiervoor:
Pepper - (overleden, reutje)
Mukhi - is nog steeds
bij ons
Pippi - (ze kwam van Winnie
Wuesthoff en bleef bij ons terwijl ze opgroeide, daarna is zij naar
de Familie Beeks in Holland gegaan).
Alannah (uit Mukhi's eerste
nestje in 1994 - er waren 6 goud of goud met wit teefjes in dat
nestje)
Toen zij een jaar oud was heb
ik Alannah geplaatst bij een hele leuke familie in Montreal,
omdat ze wat achterbleef in substance
Bianca - (uit Mukhi's tweede
nestje in 1995 - ze had 5 broers en zusjes). Bianca ging bij een
showhandler wonen om zo met de specials mee te kunnen dingen, maar
ze is nooit meer naar huis
gekomen, omdat de handler haar
niet meer kon laten gaan.
Bi is in Februari 2004 gestorven.
Cleo - is nog bij ons en haar
tweeling zus Chloe, is gebleven tot ze 7 maanden oud was en toen is
ze naar Winnie gegaan. Er waren maar twee teefjes in dat nestje.
Dak was bij ons tot 11maanden.
Toen Cleo haar eerste nestje verwachtte vroeg ik de handler van
Bianca hem neem te nemen voor een maand ofzo... hij had alleen nog
maar een punt nodig voor het behalen van zijn Canadese
kampioenschap...Ook hij is nooit meer terug gekomen... hij is
naar Amerika gegaan om ook daar zijn kampioenschap te halen en
daarnaast heeft hij nog enkele gehoorzaamheids titels behaald. Zijn
zusje Dal Le, is naar Lynda Zittier (kennel KhoQeemo,
Canada) gegaan. Een of zijn broers is naar de Carmichaels
(Kennel Tsangs Byin) gegaan en zijn andere broer leeft in
Saskatchewan ten midden van de Canadese prairies.
Ik heb ook nog Rajah van
Winnie gehad, maar ik heb hem geplaatst.
Ook heb ik Tony gehad van
Terri Gueck (Kennel Kyeri, Canada)
helaas is hij gestorven door
een ongeluk vlak nadat ik hem geplaatst had. |
Ik kreeg steeds meer het
gevoel dat ik een teefje wilde met een andere stamboom dan wat ik
kon vinden in Canada of in de USA, zo kreeg ik Dhanya van de Familie
Sales (kennel Sipa Khorlo, NL). Ze is een heerlijke aanvulling op de
familie hier. Ze vindt het geweldig om met haar pupjes te spelen. Ze
springt ‘s ochtends om 4.00 uur in de puppy-ren en maakt haar kroost
wakker om te spelen... en wekt zo ook de rest van het gehele
huis:-))
Wat trekt u zo aan, aan dit
ras?
Eigenlijk het dappere en het
temperament dreef me naar dit ras, maar sinds ik er meerdere in mijn
bezit heb mogen hebben, zou ik willen zeggen dat elk op zich een
individueel wezen is......in de manier waarop ze omgaan met
problemen en hoe ze dingen doen waarvan ze denken hoe ze het zouden
moeten doen.
Ik heb gehoorzaamheid
geprobeerd met Mukhi toen ze jong was. Ze deed het perfect zolang ze
wist dat ik wat lekkers voor haar had - je kon haar niet in de
maling nemen of doen alsof.
Ik heb het opnieuw geprobeerd
toen ze 13 was, maar ze was erg slinks geworden. Tijdens het
uitvoeren van de oefening , was ze erg ondeugend, niet heel de tijd,
maar tijdens de laatste oefening, ze vroegen om een “U” te lopen op
een hiel vrije oefening, Mukhi startte aan mijn zijde, maar toen
ging ze naar het midden van de ring en keek toe hoe ik de figuur
liep en daarna sloot ze zich weer bij me aan, op het moment dat ik
terug liep naar de keurmeester:-))
Weet je ook de geschiedenis in
jullie land, wie was, oftewel waren de eerste Tibetaanse Terriër en
wie was hun eigenaar destijds?
Iets hiervan is na te lezen in
Jane Reif’s boek..... Jeanne Marks was niet de eerste, maar wel een
van de eersten....en zo ook Mary Beth Harris wie woont in
Charlottetown, PEI (deze kwam van Anne van de Green Gables fame) zij
had meerdere Tibetaantjes en heeft haar eerste van de familie Murphy
uit Virginia (Kennel Kalai, USA)
De eerste Tibetaanse Terriërs
zijn geregistreerd bij de Amerikaanse Kennel Club in 1973 en bij de
Canadese Kennel Club in 1974.
Hoeveel fokkers van ons ras
telt Canada zo’n beetje?
Toen ik Pepper kreeg, waren er
ongeveer 3 actieve fokkers in Canada. Nu zijn er op zijn minst 14
waarvan de grootste concentratie zit in het gebied van Ottawa.
Het is eigenlijk nog steeds
een niet zo’n bekend ras in Canada.
Hoe werkt de show bij jullie,
en hoe kan je Canadees kampioen worden?
In canada, kan je punten
verdienen op basis van het aantal ingeschreven honden en hoeveel je
er verslaat in de ring
(1 versagen = 1 punt, 2-4
verslagen = 2 punten, 5-8 verslagen = 3 punten en zo maar door). Je
kan ook nog punten winnen als je wat in de groep doet. In ieder
geval je kan nooit meer punten dan 5 punten verdien op een show. Je
hebt in het totaal 10 punten nodig, waarvan minstens een show meer
dan 2 punten in een keer zijn gewonnen. Het laatste gedeelte is
onlangs veranderd, je kan geen kampioen worden als je steeds alleen
maar dezelfde honden hebt verslagen voor 10 keer.... je moet winnen
over een aantal verschillende honden. Punten worden behaald voor
beste teef, beste reu.....en beste van het ras, daarbij wordt
opgeteld het aantal honden in je klas en aan de hand daarvan worden
je het aantal punten toegekend.
In amerika is het systeem
hetzelfde, maar je moet in totaal 15 punten hebben, waarvan minstens
in 2 shows minimaal 3 punten of meer zijn behaald. Deze punten
worden “Majors” genoemd. Het aantal punten wat wordt toegekend per
aantal verslagen honden is per ras verschillend en daarnaast ook nog
van staat tot staat. Je moet in New York minimaal 8 teven in je klas
verslaan om 3 punten te krijgen in New York,maar in Michigan hoef je
voor hetzelfde aantal gewonnen punten maar 6 teefjes te verslaan.
Dit is omdat in Michigan minder Tibetanen geshowd worden dan
in New York en elk jaar wordt dit opnieuw bekeken, het gaat er
daarbij om hoeveel Tibetanen zijn ingeschreven het laatste jaar.
Majors overkomen me niet zo
vaak.....meestal is er maar 2 of 3 kansen per jaar waar ik heen kan
in amerika waarbij er Majors te verdienen vallen.
Punten worden gegeven voor
Beste Teef, Beste Reu ....en de beste van de twee krijgt een hogere
punten waardering....
Hoeveel Tibetaantjes worden er
dan normaal ingeschreven op een show?
In canada - het is zelden
...dat je een show hebt waarbij je een 2 punten overwinning hebt,
dat is echt moeilijk.
In amerika , normaal zijn er
meer Tibetaanse Terriërs ingeschreven, maar het kan ook gebeuren dat
er maar 1 of 2 zijn , ja en dan kan je de major wel vergeten....als
je de inschrijfpapieren binnen krijg bedenk je je altijd of er meer
zullen zijn, daar je nu eenmaal Majors moet hebben om je Amerikaans
kampioenshap te behalen. Waarom zou je dan zo’n eind rijden, hotel
kosten en ga zo maar door.... en je kan nooit en te nimmer je hond
finishen. Er zijn in honden die hebben meer dan 20 punten voordat ze
eindelijk hun Major kunnen krijgen en de hond kunnen finishen.
Wat zie je zelf graag in een
Tibetaan als we praten over de bouw en de specifieke raskenmerken?
Als ik naar een Tibetaanse
Terriër kijk, zie ik graag
- een brede achterschedel -
met wat smaller lopend van oor tot
oog
- een normale stop, maar daar
moet een stop zijn
- ogen die vooruit kijken en
niet naar de zijkant
- een medium maat van de neus
(niet zo als bij een Bearded
Collie)
- een brede voorsnuit met een
goed profiel
- een afgestompt eind van de
voorsnuit - de juiste hoeking
tussen de stop en
de voorkant van de voorsnuit
(geen puntige
voorsnuit of terugliggende kin
- goede ribwelving (geen
vlakke ribben)
- een hond die zwaarder is dan
dat hij eruit ziet (substance)
- een lichte boog over de
lendenen bij het staan, maar bij het
gangwerk moet de
rug recht zijn
- een goede staartaanzet, maar
ik ben geen favoriet van te sterk
gekrulde staarten
Het meeste wat ik mooi vindt
aan de Tibetaanse Terriër is een vrij, drijvend, gebalanceerd
gangwerk met een goede strekking en stuwing waarbij de voorbenen de
grond raken ten hoogte van de neus. Een gangwerk dat krachtig is
maar daarbij ook moeiteloos.
Als fokker zie ik graag in elk
nest op zijn minst een omgekeerde schaargebit, niet dat ik dat
altijd heb, maar ik ben bang als ik deze niet meer zou krijgen,
dat we anders eerdaags die mooie rastypische onderkin gaan
verliezen.
Wij bedanken Catherine voor
dit openhartige gesprek en wensen haar heel veel geluk in de
toekomst met haar zo geliefde ras.
Cathrine Shearer, Kennel
Metshag, Ottawa, Canada
|
| ||||||||||||||||||||
|
|
|
|
| ||||||||||||||||||
Copyright © Tibetaanse Terrier
Nieuws
