Hallo beste Tibetanen bezitters en
geïnteresseerden.
Er is mij gevraagd om
een stukje te schrijven over behendigheid en Tibetanen.
Eerst zal ik me voor
stellen en vertellen hoe wij aan onze Tibetanen zijn gekomen.
Mijn naam is Mark
Jochems en woon in een klein dorp onder de rook van Roosendaal
in West-Brabant. Ik ben 43 jaar en getrouwd met Jeanine.
De eerste kennismaking
met een Tibetaan had Jeanine op een tentoonstelling in
Roosendaal waar zij Ika Stegmeijer tegen het lijf liep.
Zij showde daar een
blonde Tibetaan en Jeanine was erg gecharmeerd van het
uiterlijk van het ras, nadat ze informatie had ingewonnen bij
diverse fokkers en de rasvereniging was het duidelijk voor
haar, ook het karakter sprak haar enorm aan en ze wilde graag
zo'n hond.
Omdat we toen allebei
nog fulltime werkten werd de aanschaf nog even uitgesteld,
maar nadat de werktijden aangepast waren zijn we echt op
zoek gegaan naar een lieve pup..
Nu bijna zeven jaar
geleden kwamen wij in contact met Petra Keulers uit Echt van
de kennel Sumanshu.
Na vier keer op bezoek
te zijn geweest bij Petra mocht onze Bibi de grote reis van
Zuid Limburg naar Brabant ondernemen.
Vanaf dag 1 zijn we
allebei verslaafd geraakt en in de loop van de jaren is het
hier een echte Tibetanen familie geworden want na een paar
jaar wilde we er graag nog een bij.
Omdat we in de
tussentijd ook wat show's met Bibi hadden gelopen en er van
overtuigd waren dat ze goed in elkaar zat, hebben we
toen zelf een nestje gefokt waar we onze tweede Tibetaan
Whoopi van hebben gehouden.
Na twee jaar hebben we
dit nog een keer herhaald zodat nummer drie Kim de roedel
compleet maakte
Het eerste contact wat
ik met behendigheid had was met onze eerste
hond Kelly, een Shetland Sheepdog.
Nadat ik met haar
gehoorzaamheid had gedaan tot en met G&G 2, was voor Kelly
de lol er een beetje af zodat ik op zoek ging naar een nieuwe
uitdaging voor haar.
Nu had ik op de honden
club al wel eens staan kijken bij de trainingen van de
behendigheid en dacht dat weleens iets zou kunnen zijn.
Vanaf de eerste les
waren zowel Kelly als ik verkocht aan dit ontzettende leuke
spelletje.
Het is de combinatie van
plezier, samenwerken, lichamelijke en geestelijke inspanning
voor zowel baas als hond die er voor zorgen dat het voor mij
in die negen jaar met 4 honden op alle trainingen en
wedstrijden nog nooit hetzelfde is geweest en dus ook niet
verveelt.
Het is mij na al die
jaren ook wel duidelijk geworden dat dit ras bij uitstek
geschikt is om deze sport te beoefenen. Ze zijn zeer snel,
wendbaar en hebben een geweldig sprongvermogen! Met al deze
kwaliteiten heb je een "echte" behendigheidshond.
Maar denk nu niet dat
een Tibetaan vanaf het begin alles goed doet.
Het kostte mij bij Bibi
en Whoopi heel veel energie en geduld door een jaar lang
alleen maar de hond te vangen zodra de riem er af ging op het
veld. Niets is tenslotte leuker dan heel hard rondjes te racen
en te proberen om alle honden die op les zijn achter je aan te
krijgen en er een dolle boel van te maken.
Ze vonden in het begin
alles leuk behalve de hindernissen of de handler.
(mijn persoontje dus).
Om maar wat ervaringen
te delen;
onder de band
doorlopen in plaats van er door te springen is makkelijker….
Telkens weer de
kattenloop op lopen en bovenop blijven zitten, want dan heb je
zo'n mooi uitzicht……
Maar door de vele
trainingen en later ook de wedstrijden is de band met de
honden allen maar intenser en beter geworden.
Als we nu naar de K.C.
rijden beginnen ze halverwege de route al te piepen en zijn
dolenthousiast als we het veld nog maar op lopen.
Behendigheid (ook wel
Agility genoemd)
De bedoeling is om een
vooraf uitgezet parcours zonder fouten zo snel mogelijk af te
leggen.
Dit parcours
bestaat uit ongeveer 20 toestellen,waaronder:
Deze toestellen hebben
een wit begin (de oploop) en eind (de afloop) welke
raakvlakken genoemd worden, welke de hond met minimaal een
voet moet raken als ze er overheen lopen.
De paaltjes worden
altijd vanaf rechts ingestoken en dan om en om geweven.
Met meerdere
hoogtesprongen worden de andere toestellen die maar een keer
in het parcours staan tot een logisch geheel gemaakt.
De hindernissen waar de
hond overheen moet springen worden in hoogte aangepast aan de
grootte van de hond.
Ze worden naar gelang de
schofthoogte verdeeld in mini, midi of large.
Je hebt de mini,s,
dit is tot 35 cm.
Dan krijg je de midi,s,
dit is van 35 tot 43 cm.
En als laatste de large,
dit is alles boven de 43 cm.
Een Tibetaan zal in de
meeste gevallen bij de midi's worden ingedeeld.
Er zijn twee
verschillende parkoersen; n.m. het vast parcours en het
jumping parcours.
Bij het vaste parcours
mogen alle hindernissen worden gebruikt en bij de jumping
alles behalve de toestellen met de raakvlakken(A,Wip en
Kattenloop)
Diegene met geen,
of de minste fouten en daarbij de snelste tijd is de
winnaar.
Ook wordt er op een
wedstrijd altijd nog een spelletje gedaan.
Dit kan van alles zijn,
naar vrij inzicht van de keurmeester.
Wedstrijden, competitie
en promotie.
Onder toezicht van de
Koninklijke Nederlandse Kennelclub Cynophilia (erkend door de
Raad van Beheer op kynologisch gebied in Nederland) worden
door diverse verenigingen open landelijke wedstrijden
georganiseerd. De deelnemers zijn verdeeld in klassen,
A, B, C en veteranenklasse.
A is de beginners klasse en C de hoogste klasse.
Promotie van de A-klasse
naar de B klasse gebeurt als men op drie open wedstrijden een
uitmuntend behaalt, deze moet foutloos en binnen de tijd
gelopen zijn, op het vast parcours of de jumping, daarvan moet
wel minstens 1 Uitmuntend behaald zijn op het vast parcours.
Jaarlijks worden er
selectiewedstrijden gehouden voor de B en C-klasse. In de B
klasse kan men door 3 podiumplaatsen te halen, promoveren naar
de C klasse. Ook wordt er door deze wedstrijden bepaalt wie
promoveert of degradeert binnen de B- en C-klasse. Honden die
in de C-klasse lopen, kunnen deelnemen aan het Nederlands
Kampioenschap. Tegenwoordig wordt er door Cynophilia een
Eindwedstrijd georganiseerd, een aantal deelnemers worden
persoonlijk door Cynophilia uitgenodigd om aan deze
Eindwedstrijd deel te mogen gaan nemen, het betreft dan degene
die in de B of C-klasse lopen.
Voor de mensen die niet
zo competitiegericht zijn, er zijn volop hondenscholen waar je
deze sport ook kunt beoefenen op recreantenniveau zonder aan
wedstrijden mee te doen.
Maar toch heeft een
wedstrijddag ook zijn charmes; voor dag en dauw opstaan,
iedereen komt zwaar bepakt het veld op, tentjes worden
opgebouwd, het wel en wee van de honden en baasjes wordt
uitgebreid besproken, de zenuwen beginnen op te spelen,
speciale schoenen worden aangetrokken, er wordt goed of slecht
gelopen en ook al loop je een dis, je hond wordt altijd de
hemel in geprezen!
de thermosfles met
koffie en broodjes worden tevoorschijn gehaald, later op de
dag volgen nog de ijsjes en zakjes patat.
Al met al een
bere-gezellige dag!
Bent u sportief
ingesteld en bent u ook graag actief met uw hond bezig
bezoek dan eens een plaatselijke
kynologenvereniging/hondenschool of reageer hier op de site of
kijk op de volgende websites.
p.s. Op de site van
lhbsystems kun je bij de wedstrijd kalender op de kleine
fototoestelletjes klikken om door te linken naar honderden
actie foto,s.
Hopelijk treffen we
elkaar nog eens op een wedstrijd, want hoe meer Tibetanen des
te leuker het wordt.
Groeten, Mark.
