Als we over het gangwerk praten van een hond, spreken we eigenlijk altijd over de draf, daar de draf eigenlijk de manier is waarop de hond zich dagelijks voortbeweegt. Toch kent de hond meerdere soorten van zich voortbewegen, te weten; de stap, de draf, telgang en de galop.

Natuurlijk is het van grootbelang dat als een hond zich voortbeweegt dat hij zijn evenwicht houdt en niet zou omvallen. Het zwaartepunt van de hond ligt iets achter de voorhand van de hond, en deze zorgt dat de hond tijdens het gaan in evenwicht blijft. Bij bijvoorbeeld de telgang zie je dan ook dat de hond meer schommelt in het gangwerk, het zwaartepunt wordt dan ook van links naar rechts verplaatst.

Wat gebeurt er nu eigenlijk bij de verschillende gangen?

Stap

Een stap heeft 4-fasen. Waarbij zijn benen in de volgende volgorde gebruikt; LV (links-voor), RA (rechts-achter), RV (rechts-voor), LA/LV

(links-achter / links-voor) of 2 benen aan de grond LA/LV (links-achter / Links-voor) . Er zijn in ieder geval altijd 2 of 3 benen op de grond. Als je Tibetaan stapt, loopt hij langzaam en het ziet er iets minder vloeiend uit.

Zij aanzicht van het gangwerk van de Tibetaanse Terriër

Achter aanzicht van het gangwerk van de Tibetaanse Terriër

Voor aanzicht van het gangwerk van de Tibetaanse Terriër

Draf

Een draf heeft 2-fasen LV/RA, RV/LA na elke fase is er een zweefmoment. Met het zweefmoment wordt bedoeld dat alle vier de benen op dat moment van de grond zijn.

Dit is het gangwerk wat altijd beoordeeld wordt in de showring.

Ook kennen we hierbij het gezegde eensporig, dat wil zeggen de hond gaat in zijn versnelde draf, waarbij het zwaartepunt praktisch niet verplaatst wordt en de voeten van de verschillende benen praktisch op de een en dezelfde plaats op de grond afzetten. Dus als men een voetafdruk zou maken, is er tijdens het eensporig gaan, maar een afdruk van de voet zichtbaar op de grond, omdat alle vier de voeten zich vanaf hetzelfde punt op de grond afzetten. Het is dan ook vanzelf sprekend dat bij eensporig gaan de minste energie wordt verspild.

Telgang

Een telgang heeft 2-fasen LV/LA, RV/RA na elke fase is er een zweefmoment. Dit is geen rastypische gang voor de Tibetaanse Terriër, doch als onze viervoeter soms moe is kan hij ook een telgang laten zien. Ook kan dit gangwerk getoond worden bij honden die te kort gebouwd zijn.

Galop

Bij de galop zijn de meest gebruikelijke soorten van galop, de normale galop en de rengalop.

- Normale galop heeft 4-fasen en een zweefmoment LA, RA, LV, RV, zwefen.

- Rengalop heeft 4-fasen en 2 zweefmomenten LV, RV, buiglendenen zweef, LA & RA bijna

gelijk, strek lendenen en zweef. De rengalop wil wel eens gezien worden als de Tibetaan de

grootste lol heeft en zich helemaal laat gaan op een grote grasvlakte.

In de rasstandaard van onze Tibetaanse Terriër staat het gangwerk beschreven:

GANGWERK: Vlot, goed uitgrijpend, krachtig stuwend, bij het lopen of draven moeten voor en achterbenen een lijn vormen en mogen niet naar binnen of naar buiten draaien.

Toch kunnen we hier nog iets dieper op in gaan.

Het gangwerk van de Tibetaanse Terriër is vloeiend, heeft een goed bereik en is krachtig en stuwend.

Bij het lopen of draven, moeten de voor en achterbenen een lijn vormen en mogen niet naar binnen of naar buiten draaien.

Het zuivere gangwerk van een Tibetaan is efficiënt, zonder krachtinspanning, beslaat het de meest mogelijke grondoppervlakte met de minst mogelijke stappen, die lang en vloeiend zijn.

Als de Tibetaan beweegt in draf lijkt het of hij volkomen op zijn gemak gaat.

De beweging van zijn voorbenen mogen nooit hoog steppend zijn, dit is als hij zijn voorbenen bij iedere beweging te hoog optilt.

De achterbenen mogen ook niet zo krachtig afzetten dat je bij iedere beweging zijn voetzolen ziet.

Korte, snelle stappen, of voeten en benen te hoog opgooien, of opzij draaien bij ieder beweging is niet efficiënt en de oorzaak van een verkeerde bouw.

* Een stijl gebouwde achterhand geeft vaak weinig of geen stuwing.

* Een stijl gebouwde voorhand en goed gehoekte achterhand brengt dat de

achterbenen bewegen buiten de voorbenen, en dat de voorbenen opgegooid worden.

* Een goed gehoekte voorhand en steile achterhand geeft een trippel trappel beweging.

* Als de achterhand goed gehoekt is zal de hond de kont tijdens de draf niet opgooien. Als tegelijkertijd echter de voorhand minder

gehoekt is, dus een kortere pasafstand, dan gaat de hond om tijd te winnen de schoft opgooien.

* Goede stand en hoeking is niet een garantie voor goed gangwerk.

Ook een goed gehoekte hond kan als ze vermoeid is minder goed "gaan". Dit resulteert vaak in telgang. Dit vergt minder voortstuwende energie. Echter de verplaatsing van het evenwicht kost meer energie en de snelheid neemt sterk af.

Samengevat; de Tibetaan moet zich gemakkelijk kunnen bewegen zonder verspeelde energie, de beweging moet niet anders dan economisch, perfect gecoördineerd en krachtig zijn.

Het laat een portret zien van een lenige hond die kan leven op de geboortegronden van zijn vaderland wat een voor dit ras uitzonderlijk kenmerk is.